تکرار روزگار

وقتی به این فکر میکنم که من چه قدر عاشق بچه ای هستم که هنوز هیچ موجودیتی نداره ، پیش خودم میگم مامان من چقدر بچه اش رو دوست داره !

به این فکر میکنم که من قراره با تمام وجودم از خودم بزنم و به کودکم برسم ، کاری که مادرم برای من کرده .

ولی آیا این رابطه دو طرفه هستش ؟

آیا کودک من هم به همان اندازه که من به او عشق میورزم عاشق من هست ؟ دوستم دارد ؟

من مادرم رو دوست دارم ولی میدونم این دوست داشتن من یک هزارم عشق او هم نیست .

واقعا کمتر از بهشت حق مادرها نیست .

من همان گونه پدرم رو دوست دارم ولی هرگز عمق عشق یک پدر را درک نخواهم کرد .

این عشق ورزیدن ها مرتب تکرار میشن ، از مادرم به من و از من به کودکم . 

افسوس که میزان بازگشت این عشق به یک اندازه نیست .

گاهی پیش خودم میگم چرا برای کسی از جون و دل مایه بذارم که میدونم قدر نمیدونه ، همونطور که من نمیدونم . ولی مامان میگه : بچه ی آدم یه تیکه از وجودشه ، نمیتونه که عشق نورزه .

این روزا میگم شاید چون به مادر شدن فکر میکنم دلم میخواد من هم قدر مادرم رو بدونم که نکنه یه وقت بچه ی من بدتر از من باشه . وقتی به عمق کار فکر میکنم میبینم باز هم به فکر خودم و نگران عاقبت کار خودمم نه جبران زحمات مادرم .

دعا نوشت : خدایا به من اونقدر لیاقت بده بتونم گوشه ای از عشق مادرم را جبران کنم .